Sex Mob to grupa ponadczasowa: elegancki kwartet w starym stylu, złożony ze światowej sławy muzyków z teczkami pełnymi partytur. Jest to także grupa silnie osadzona w teraźniejszości: w ich muzyce postmodernistyczne walce przechodzą w zdubowany free jazz. To zespół, którego muzyka zachęca publiczność do zabawy. Jest zestawieniem tego, co hulaszcze – alkoholu i grupowej zabawy – z radością tworzenia – ekipą grającą eksperymentalny jazz, której muzyka niepostrzeżenie przechodzi w kierunku estetyki mainstreamu.

Sex Mob nagrali sześć płyt czerpiących z repertuaru innych artystów (od Duke'a Ellingtona po Johna Barry'ego, autora muzyki do filmów o Jamesie Bondzie), w czasie dziesięcioletniej kariery dwukrotnie zwyciężyli w plebiscycie magazynu „Downbeat” (w kategoriach: Najlepsza płyta akustyczna oraz Best Beyond Group, czyli „Więcej niż najlepsza”). Ich ostatnia płyta – Sexotica – to w pełni autorski album, o którym lider mówi, że „to właściwie opowieść o rozwoju i ewolucji grupy”. Album ten rezultat nieustannie toczącego się dialogu między poszczególnymi członkami zespołu i paletą różnorodnych inspiracji.

Lider Sex Mob – Steven Bernstein – to wirtuoz trąbki suwakowej, kompozytor, aranżer, lider wielu zespołów i artystycznych projektów nieraz śmiało wykraczających poza muzyczne konwencje. Związany jest z Tzadikiem – legendarnym wydawnictwem dowodzonym przez Johna Zorna – w którym wydał kilka płyt w serii Semitic Diaspora. U progu kariery, na początku lat 90., związany był z zespołem Lounge Lizards, legendarną i nieistniejącą już kuźnią wielkich artystycznych osobowości (takich jak John Lourie, Arto Lindsay, Marc Ribot, John Medeski, Tony Scherr i inni). Skomponował muzykę do takich filmów, jak m.in. Get Shorty, Clay Pigeons, Fishing with John czy produkcji telewizyjnych Johna Lourie.

Zagrają w składzie:
Steven Bernstein – trąbka
Briggan Kraus – saksofon
Tony Scherr – gitara basowa
Kenny Wollesen – perkusja
DJ Olive – gramofony

bilety: normalny 40 PLN, studencki 20 PLN, do nabycia w Jazz Clubie Hipnoza, bileteria Ticketportal - budynek GCK, www.ticketportal.pl

Ravi Coltrane Quartet, który mieszkańcy Śląska mieli okazję już słyszeć w 2007 roku, to zgrany skład, od lat docierający się w czasie wspólnego grania. Sam Coltrane mówił o tym zespole w wywiadzie dla Radia Kraków: „Kilka lat temu zrozumiałem, jak wielką wartość stanowi zgrany zespół. Rozumiałem to w pewnym sensie jako sideman. Ale dopiero jako lider zacząłem doceniać fakt, że pracuję codziennie nad muzyką z tymi samymi ludźmi. Skupiłem się na stworzeniu zespołu, zespołowego brzmienia – to prowadzi cię na wyższy poziom. Gdy grasz co wieczór z innymi muzykami, to tak, jakbyś za każdym razem zaczynał od nowa. A jeśli grasz z tymi samymi ludźmi, masz tę pewność – ty wiesz, co inni zagrają, a inni wiedzą, co ty zamierzasz zagrać – a to dobra podbudowa. Muzyka może rozwijać się wtedy o wiele lepiej niż wtedy, gdy muzycy ciągle się zmieniają.”

Ravi Coltrane to syn dwóch wielkich indywidualności. Jego ojcem był legendarny i najwybitniejszy innowator jazzu John Coltrane, matką natomiast Alice Coltrane, równie legendarna wokalistka. Naukę gry na saksofonie sopranowym rozpoczął już w szkole średniej, jednak entuzjazm do nauki minął mu w chwili tragicznej śmierci brata Johna Jr. Do muzyki i nauki wrócił dopiero w połowie lat osiemdziesiątych, podejmując studia w Californian Arts Institute.

Ravi Coltrane karierę zaczynał od grania z zespołem matki. Później, od 1991 roku miał okazję współpracować z zespołem Elvina Jonesa, perkusisty kwartetu Johna Coltrane'a. Współpracował także z Geri Allenem, Kenny'm Barronem, Steve'em Colemanem czy Wallace'em Roney'em. Wraz z Antoinem Roney'em założył zespół Grand Central, który był początkiem indywidualnej kariery. W 1998 roku wydał swój pierwszy w pełni autorski album (Ravi Coltrane), a swoją klasę brawurowo potwierdził kolejną płytą From The Round Box. Zarówno autorskie albumy Ravi'ego Coltrane'a, jak i inne nagrania, w których brał udział, zawsze spotykały się z szerokim zainteresowaniem zarówno publiczności, jak i krytyków.

Zagrają w składzie:
Ravi Coltrane – saksofon sopranowy i tenorowy
Luis Predomo – fortepian
Drew Gress – kontrabas
E.J. Strickland - perkusja

bilety: normalny 40 PLN, studencki 20 PLN, do nabycia w Jazz Clubie Hipnoza, bileteria Ticketportal - budynek GCK, www.ticketportal.pl

Zespół Lake powstał w roku 2005 w Olympii, mieście znajdującym się pomiędzy Portland i Seatlle. I teraz tak. O ile większość społeczeństwa w prawidłowy sposób kojarzy punkowy Portland i grunge'owe Seatlle, o tyle, mało kto zdaję sobię sprawę z muzycznej siły Olympii - centrum post punk'a, anti-folku oraz wielu innych młodzieżowych odmian muzycznych mających swój początek w późnych latach 70. Dolewając oliwy do ognia, wystarczy wspomnieć silny ruch "riot grrrl", mający miejsce na początku lat 90., a co za tym idzie takie kapele jak Bikini Kill czy Bratmobile. Co jeszcze? Kurt Cobain i Chris Novoselic z Nirvany, niczym napalone dzieciaki też się przeprowadzili do Olympii, tuż zanim zrobiło się o nich super głośno. Olympia, to także miasto wytwórni płytowych. To stąd pochodzą K Records (m.in. Beat Happening, The Microphones /Mount Eerie, Old Time Relijun, Karl Blau, Modest Mouse, Tara Jane O'Neil czy też w końcu formacja Lake) oraz Kill Rock Stars(Bikini Kill, Sleater-Kinney, Unwound, The Paper Chase, Xiu Xiu, Deerhoof, Gossip, inni). Mało?

Wróćmy do Lake - od początku istnienia grupy, muzycy zarejestrowali 12 albumów długogrających!, choć tylko 3 z nich oficjalnie ujrzały światło dzienne. Dwie ostatnie płyty “Oh, the Places We'll Go“ (2008) oraz “Let's Build a Roof” (2009) ukazały się nakładem K Recs. Europejska trasa Lake (2 koncerty w Polsce), która została zaplanowana na koniec marca, będzie związana z promocją najnowszego, bardzo dobrze przyjętego przez zagraniczne media krążka. Podczas kilku lat istnienia na rynku, Lake występowali m.in. z Bonnie 'Prince” Billy, Laura Veirs, Half Handed Cloud oraz innymi. Bratnią duszą, nieformalnym członkiem oraz producentem zespołu jest nie kto inny jak Karl Blau, którego mieliśmy okazję usłyszeć podczas Off Festival 2009. Muzyka Lake to delikatne i subtelne połączenie partii rhodesa, gitar, perkusji, basu, skrzypek, wiolonczeli, marimby oraz damsko-męskich wokali. Wszystko utrzymane w duchu dobrego indie-popu, na szczęście z naciskiem na starą hipisowską nutkę. Folkowy minimal zmieszany z koledżowym rockiem, power popem, bossa novą, rocksteady i worldbeatem. Po raz pierwszy w Polsce!

bilety: do nabycia hipnoza, ticketportal i teatr rozrywki